Anomalitë e shpirtit

"Anomalitë e shpirtit" është një vepër e përbërë nga tetë rrëfime, të cilat, ndonëse mund të lexohen secili më vete, lidhen përmes një shqetësimi të përbashkët: njeriu dhe gjithçka që ndodh brenda tij.

Në këto rrëfime, Flodian Maloku prek tema si dashuria, vdekja, faji, tundimi, miqësia, vetmia, marrëdhënia me të tjerët dhe përplasja me rregullat që shoqëria i vendos individit. Personazhet gjenden shpesh përballë zgjedhjeve ku e drejta dhe e gabuara nuk ndahen lehtë, ndërsa ajo që duket e arsyeshme mund të çojë në pasoja krejt të tjera.

“Anomalia” në këtë vepër nuk është domosdoshmërisht diçka që duhet shmangur apo korrigjuar. Ajo shfaqet si një çarje në jetën e zakonshme, si një moment kur njeriu del nga ajo që njeh dhe detyrohet të shohë më nga afër veten, dëshirat dhe kufijtë e tij. Pikërisht në këto çarje lindin rrëfimet e librit.

Tetë historitë krijojnë së bashku një botë ku e përditshmja mund të kthehet papritur në të pazakontë, ku një vendim i vogël mund të marrë përmasa të mëdha dhe ku njeriu nuk është gjithmonë në gjendje ta kuptojë plotësisht atë që e shtyn të veprojë.

Tetë rrëfime, tetë situata, tetë mënyra për të parë njeriun në çastet kur gjithçka që dukej e qëndrueshme fillon të lëkundet. Në secilin prej tyre, diçka ndryshon, diçka zbulohet dhe diçka mbetet pas, duke e bërë të pamundur që lexuesi ta shohë historinë vetëm si një rrëfim të zakonshëm.